Make noise for the gamechangers

”Talent zit overal, maar wordt niet altijd naar waarde geschat”

Europees kampioen, wereldkampioen en olympisch kampioen: de carrière van Red Lion Victor Wegnez heeft een gouden randje. Maar de Brusselaar kent als geen ander ook de andere kant van de medaille. Victor groeide op in een context van armoede en huiselijk geweld in Molenbeek. Met zijn niet aflatende vechtlust en hockey als hefboom sloeg hij succesvol de vooroordelen van zich af.

Boksen tegen vooroordelen

“We aten soms vier keer per week spaghetti bolognaise”, herinnert Victor zich. “Niet omdat we het zo lekker vonden, maar omdat het de goedkoopste optie was. Geld voor een nieuw paar hockeyschoenen was er niet. Voor een hockeystick evenmin. Gelukkig won ik er een tijdens een stage. Mijn mama vond het ongelofelijk: een stick die ze niet hoefde te betalen. De dag dat ik in het eerste elftal terechtkwam, hoefde ik geen inschrijvingsgeld meer te betalen. Dat was voor mijn mama een enorme opluchting.”

“Maar kansarmoede is veel meer dan een financiële kwestie. Het milieu waarin je opgroeit, speelt een minstens even grote rol. Ik groeide op in Molenbeek, samen met mijn twee broers. Mensen hebben veel vooroordelen over die buurt, alsof het een getto is. Voor mijn club, Royal Daring Molenbeek, was het quasi onmogelijk om spelers aan te trekken omwille van dat slechte imago.”

“Mensen met kansarmoede moeten harder werken en constant opboksen tegen wat de buitenwereld denkt. Ik had nog het geluk dat ik wit en blond ben. Daardoor werd ik niet zomaar tegengehouden door de politie, in tegenstelling tot veel van mijn vrienden uit de wijk."

Vastberaden vooruit

“Als kind zag ik mezelf niet als achtergesteld. We hadden het niet breed, maar ik kreeg wel de kans om hockey te spelen. Mijn club werd al snel een toevluchtsoord: ik wilde zo weinig mogelijk thuis zijn, want mijn vader kon erg agressief zijn. Hij verliet ons uiteindelijk voor een andere vrouw. Mijn mama bleef alleen achter met drie jongens en een laag inkomen. Die situatie was voor mij een extra motivatie om altijd tot het uiterste te gaan. De zaken die andere kinderen van hun vader leren, heb ik mezelf moeten aanleren. Niets werd me in de schoot geworpen.”

“Het besef dat ik kansarm was, sijpelde pas door naarmate ik ouder werd. Op dat punt heb je volgens mij twee keuzes: ofwel kruip je in je schulp en kom je in een vicieuze cirkel terecht, ofwel stel je alles in het werk om je dromen waar te maken. Ik ben vastberaden voor die tweede optie gegaan. Ik was niet de jongen met het meeste talent, maar heb hard geknokt om er te geraken. Zonder mijn moeilijke achtergrond had ik de vechtlust die me typeert misschien nooit ontwikkeld, en was ik nooit uitgegroeid tot de speler die ik vandaag ben.”